Nobel Laureate Shirin Ebadi, Union Leaders, Human Right Defenders’ Statement of Support for Mansour Ossanlou and Iran’s Workers

May 2, 20110 comments

  We as workers, trade union members, human rights advocates and empathetic individuals are increasingly concerned about the human rights abuses that many Iranian workers have been and are being subjected to as we write. We are aware that many have lost their lives, others are currently in prison, many are sick and are not allowed access to medical care while several more are not allowed to independently organize workers unions to plead their cases or advocate for decent working conditions in Iran.   This is particularly disheartening given Iran’s role in establishment of International Labor Organization (ILO) and its active membership in the organization. According to ILO, workers in each country are entitled to the following rights:  

  • Freedom of association and right to organize,
  • Right to collective bargaining,
  • Abolition of forced labor,
  • Abolition of child labor,
  • Prohibition of employment and occupation related to discrimination, and
  • Standards regulating wages and conditions of work and work place.
  Unfortunately the overwhelming cases of abuse, death, torture, intimidation and harassment of workers show that Iran has clearly neglected to heed the basic tenets of ILO and has chosen to ignore the Iranian workers whose only crime is their desire to work under decent and reasonable conditions and to raise their families with dignity.

  Iran is one of the oldest member states of the ILO, having joined when it was founded in 1919. Iran’s first independent trade unions were founded more than a century ago. But today, Iranian workers and teachers are denied many protections of workers’ rights, as defined by ILO. They are deprived of fundamental rights both under Iranian labor law and in practice. They are unable to form independent trade unions and/or to demand their most basic rights, such as demands for their unpaid wages, sometimes for periods as long as 36 months.   The government routinely arrests and prosecutes workers demanding their rights. Security forces often attack peaceful gatherings by workers, harass their families, and even kill them, as happened during a gathering by copper miners in Shahr Babak, near the city of Kerman, in 2004.   Union leaders, Mansour Ossanlou, Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company, Mahmoud Salehi, a bakery worker from the city of Saqez are imprisoned and Majid Hamidi, a well-known activist for workers rights who has been target of an assassination attempt, is hospitalized. Eleven other workers, flogged in February 2008, were fined and imprisoned for the crime of participating in a peaceful gathering to commemorate International Labor Day. Although Iran’s constitution (articles 26 and 27) recognizes freedom of association and assembly, Iran’s labor law explicitly contradicts these legal obligations.   Another manifestation of the workers movement is secondary and primary school teachers’ attempts to organize and collectively bargain. In March 2007, thousands of teachers held several protests in front of the Parliament, demanding attention to their grievances including prevalent discrimination against them as compared to other state employees and low wages forcing them below the poverty line. In response to this attempt to gain the attention of members of parliament, security forces violently attacked them. Since then, the leading organizers have been prosecuted in unfair trials and sentenced to as long as five years in prison.   The government has harshly punished many of teachers involved by firing them, forcing them into early retirement, cutting wages, or suspending them. The teachers’ only independent publication, Ghalam Moalem [Teacher’s Pen], was attacked and ransacked by security agents, and its reporters and managing editor have been put on trial. The Interior Ministry has declared all teachers associations illegal and is actively preventing their meetings from being held.   Workers public protests are routinely met with violent repression by security forces. A notable example is the plight of the workers of Rasht Electric, the largest manufacturer of electrical and electronics products in the Middle East. For over three years, the workers at Rasht Electric have been seeking respect for their basic rights through peaceful gatherings and protests, to no avail. Other large-scale workers protests include those at Haft Tapeh Complex in Ahvaz, and the textile workers in Kurdistan. In all these cases, security forces have violently broken up workers’ gatherings.   The above examples of intimidation, harassment, violence and denial of workers rights to peaceful association and demands for better working condition moves us to remind the Iranian government that Workers Rights are Human Rights, which must be respected.   We, the undersigned human rights defenders, leaders of Labor Unions, Amnesty International Wisconsin, Amnesty International USA, and United4Iran urge the Islamic Republic of Iran, Islamic Labor Councils, and the IRI Labor Ministry to comply with the ILO Labor Laws and the Universal Declaration of Human Rights under the United Nations to adhere to the tenets of the International Labor Organization in allowing legal protections  and rights to organize and  collective bargaining for all workers of Iran.   We also urge that all detained and imprisoned workers be released and those needing medical care be allowed access to health care facilities immediately. Statement Signatories Dr. Shirin Ebadi, Nobel Peace Prize Laureate Ms. Dolores Huerta, Co-founder with Cesar Chavez & First VP Emeritus, United Farm Workers of America Mr. Jim Cavanaugh, President, South Central Wisconsin Federation of Labor Dr. Bryan Kennedy, President, American Federation of Teachers – Wisconsin (AFT) Dr. Hadi Ghaemi, Executive Director, International Campaign for Human Rights in Iran Dr. Azam Niroomand-Rad, Co-President, Amnesty International USA, #139, Madison, Wisconsin Ms. Angie Hougas, Board Member, Amnesty International USA, Madison, Wisconsin Dr. Elise Auerbach, Iran & Jordan Country Specialist, Amnesty International USA Ms. Firuzeh Mahmoudi, Executive Director,   Statement Sponsors Amnesty International USA – Wisconsin Amnesty International USA


Send To: Ali Reza Avaei, Head of the Provincial Judiciary in Tehran Karimkhan Zand Avenue, Sana’i Avenue, Corner of Alley 17, No. 152, Tehran, ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN
Send To: Ayatollah Sadeqh Larijani, Head of the Judiciary Pasteur St., Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737, ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN
Copies To: Iranian Interests Section, 2209 Wisconsin Avenue NW, Washington DC 20007
Copies To: UN Office of High Commissioner for Human Rights, UN HQ, Room DC-1511, New York, NY 10017

حقوق کارگران، حقوق بشر میباشد کارگران ایرانی نیز مستحق برخورداری از حقوق بشر میباشند

ما کارگران ، اعضاء اتحادیه کارگران و فعالان حقوق بشرو عضوی از جامعه انسانی بیش از پیش نگرانی خود را نسبت به نقض فزاینده حقوق کارگران ایرانی اعلام میداریم در حالیکه که بسیاری از کارگران جان خود را از دست داده اند و عده ای در حال حاضر در زندان بسر می برند و عده ای نیز با وجود بیماری از دسترسی به امکانات بهداشتی درمانی محروم هستند، گروهی که در پی درخواست شرایط کاری مناسب در صدد سازماندهی مستقل اتحادیه کارگران بودند نیز از این کار باز داشته شده اند.

این مسأله با توجه به نقش ایران در ایجاد سازمان بین المللی کار و عضویت فعال ایران دراین سازمان بسیار دلسرد کننده است. بنا بر بیانیه سارمان بین المللی کار، کارگران در هر کشور از حقوق زیر برخوردار هستند:

حق سازماندهی انجمن و تشکل حق مذاکرات دسته جمعی لغو کار اجباری لغو کار کودک عدم تبعیض دراشتتغال حق برخورداری از شرایط مناسب کاری

مرگ، شکنجه، ارعاب ، آزار و اذیت و نقض حقوق کار گران به وضوح نشان دهنده نادیده گرفتن اصول اساسی سازمان بین المللی کار در ایران وهمچنین چشم پوشی از خواسته های کارگرانیست که تنها جرمشان مطالبه شرایط کاری مناسب و زندگی با عزت برای خانواده هایشان است.

ایران یکی‌ از قدیمی‌‌ترین اعضای سازمان بین المللی کار می‌باشد که در سال ۱۹۱۹ میلادی، در بدو شکل گیری این سازمان، به آن ملحق شد. اولین اتحادیهٔ بازرگانی مستقل در ایران بیش از یک قرن قدمت دارد. اما امروز کارگران و معلمان ایرانی‌ از بسیاری حقوق تعریف شده توسط سازمان بین المللی کار محروم هستند. آنان هم تحت قانون کار ایران و هم در عمل از دسترسی به حقوق اولیهٔ خود باز مانده اند. آنان نمی‌توانند اتحادیهٔ بازرگانی مستقلی تشکیل دهند تا حقوق اولیهٔ خود از قبیل دستمزدهای معوقه که در برخی‌ موارد تا ۳۶ ماه پرداخت نشده اند را مطالبه کنند. حکومت به طور دائم کارگرانی را که به دنبال حقوق خود هستند بازداشت و محاکمه‌ می‌کند. نیروهای امنیتی غالباً به تجمعات صلح آمیز کارگران حمله می‌کنند، خانوادهٔ آنان را مورد اذیت و آزار قرار میدهند و همانطور که در تجمع کارگران معدن مس شهر بابک در نزدیکی کرمان در سال ۲۰۰۴ اتفاق افتاد، حتی آنان را به قتل می‌‌رسانند.

رهبران اتحادیه ها، منصور اسانلو-سیندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه- ، محمود صالحی- کارگر نانوایی از شهرستان سقز در زندان به سر میبرند. مجید حمیدی، فعال سر شناس حقوق کارگران که هدف ترور قرار گرفته هم اکنون در بیمارستان بستری می‌باشد. یازده کارگر در فوریه ۲۰۰۸ به جرم شرکت در تجمع مسالمت آمیز روز جهانی‌ کارگر زندانی و جریمه شدند. گرچه ماده ۲۶ و ۲۷ قانون اساسی ایران آزادی تشکل را به رسمیت میشناسد، قانون کار ایران به صراحت در تضاد با این قوانین حقوقی می‌باشد ایجاد تشکلهای صنفی و فعالیتهای گروهی است در ماه مارچ سال ۲۰۰۷ هزاران یکی دیگر از مظاهر جنبش کارگری تلاش معلمان دبستان و راهنمایی برای معلم دست به تظاهرات در مقابل مجلس زده و خواستار رسیدگی به شکایات خود شدند که ازآن جمله تبعیض گسترده در مقایسه با دیگر کارکنان دولتی و دستمزد کم می باشد که آنها را مجبور به زندگی در زیر خط فقر نموده است. در پاسخ به این تلاش برای جلب توجه نمایندگان مجلس، نیروهای امنیتی دست به خشونت زده و به آنها حمله کردند. از آن تاریخ به بعد رهبران سازماندهنده این تشکلها در دادگاههایی ناعادلانه محاکمه شده ودرمواردی تا ۵ سال محکوم به زندان شدند.

دولت به شدت معلمان شرکت کننده در تظاهرات را با شلیک به آنان، بازنشستگی زودهنگام ، کم کردن دستمزد یا به تعلیق در آوردن کارشان مجازات کرد. تنها نشریه مستقل معلمان با عنوان قلم معلم مورد هجوم و چپاول ماموران امنیتی قرار گرفت و خبرنگاران و سردبیران نشریه به میز محاکمه کشیده شدند. و می کوشد تا از تشکیل جلسات این انجمنها جلوگیری کند. وزارت کشور اعلام کرده است که همه انجمنهای صنفی معلمان غیر قانونی است.

است تظاهرات عمومی کارگران بطور معمول با سرکوب شدید نیروهای امنیتی مواجه میشود. یک مثال قابل توجه از این نمونه وضعیت کارگران شرکت رشت الکتریک، یکی از بزرگترین تولید کنندگان لوازم الکتریک و قطعات الکتریکی در خاورمیانه، است. در سه سال گذشته کارگران رشت الکتریک در راستای احیای حقوق ابتدایی خود همواره کشیده اند تا اعتراض خود را در قالب تظاهرات و تجمعات مسالمت آمیز نشان دهند هر چند که این تلاش ها نتیجه ای در پی نداشته اند . از دیگرنمونه های این قبیل اعتراضات گسترده میتوان به اعتراضات مجتمع هفت تپه در اهواز و اعتراضات کارگران نساجی در کردستان اشاره کرد. در تمامی نمونهای مذکور، سرکوب شدید و خشونت آمیزنیروهای امنیتی به اجتماعات کارگران پایان داده است.

نمونهای ارعاب، اذیت و آزار، و سرکوب شدید اعتراضات صلح آمیز کارگری وبی توجهی به حقوق ابتدایی کارگران ، ما را بر آن داشت که طی نامه ای به دولت ایران خاطر نشان کنیم که حقوق کارگری جزئی از حقوق انسانی بوده و باید محترم شمرده شود.

ما، مدافعان حقوق بشر،سازمان عفوبین الملل ایالات متحده آمریکا،سازمان عفوبین الملل ویسکانسون ، امضا کنندگان اتحادیه کار در ویسکانسون امریکا واتحاد برای ایران مصرانه از جمهوری اسلامی ایران، شورای کار اسلامی، و وزارت کار جمهوری اسلامی خواستاریم تا قانون بین الملل کار و اعلامیه جهانی حقوق بشر(منشور سازمان ملل ) را اجرا کرده و به آنان احترام بگذارند.

ما همچنین آزادی موقت کارگران بازداشت شده که نیازمند مراقبت پزشکی هستند را خواستاریم.

بیانیه: امضا کنندگان

دکتر شیرین عبادی – برنده جایزه صلح

خانم دولورس هورتا مؤسس کارگران مزرعه آمریکا به همراه سزار چاوز و معاون سابق آن سازمان

دکتر هادی قائمی، مدیر اجرایی، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

دکتر اعظم نیرومند راد رئیس عفوبین الملل ویسکانسون

خانم انجی هوگس،سازمان عفو بین الملل آمریکا

دکتر الیز اور باخ، متخصص ایران و اردن در سازمان عفو بین الملل آمریکا

آقای جیم کاوانا، رییس فدراسیون کار جنوب مرکزی ویسکانسون

دکتر برایان کندی، رئیس، فدراسیون معلمان آمریکا – ویسکانسین

خانم فیروزه محمودی، مدیر اجرایی سازمان اتحاد برای ایران


علیرضا آوایی رییس کل دادگستری استان تهران

صادق اردشیر لاریجانی

دفتر حفاظت منافع ایران در واشنگتن دی سی

کمیسر عالی‌ حقوق بشر سازمان ملل متحد